गजल , तर माया सुकेन खै

खोली सुक्यो नदि सुक्यो तर माया सुकेन खै
हिमाल् झुक्यो हावा रुक्यो तर शिर झुकेन खै

हान्ने ले त हानी दिए तनै भरी वाण कैयौ
आशा टुट्यो साथ छुट्यो तर मुटु रुकेन खै

प्रेमको प्रतिमुर्ति विश्वास लाई मान्न छाडें
घाउ बल्ज्यो पीडा अल्ज्यो तर डोरी फुकेन खै

फूल भन्दा काँडा यहाँ मन पराउने धेरै भेटें
पथ्थर हाने आफ्नै माने तर निशान चुकेन खै

धोकेवाज को बज्रपात ले यति सम्म गुर्न गर्यो
पागल बन्यो खाडल खन्यो कुकुर सरी भुकेन खै
======================